رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد

و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت :

" نرسيده به درخت ،

كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است

مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،

پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي ،

دو قدم مانده به گل ،

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني

و تو را ترسي شفاف فرا مي‌گيرد .

در صميميت سيال فضا ، خش‌خشي مي‌شنوي :

كودكي مي‌بيني

رفته از كاج بلندي بالا ، جوجه بردارد از لانه نور

و از او مي‌پرسي

خانه دوست كجاست .

خانه دوست كجاست